فولاد؟ فولاد هوازدگی

فولاد چیست؟ چگونه استفاده می شود؟ چرا فولاد هوازدگی - کورتن یک ماده معاصر محبوب است؟ اول از همه، فولاد چیزی است که به عنوان آلیاژ یا ترکیبی از دو یا چند عنصر فلزی شناخته می شود. قرن هاست که انسان ها فلزات آلیاژی را با هدف ایجاد استحکام بیشتر یا مقاومت در برابر خوردگی تولید می کنند. فولاد آلیاژی از آهن و مقدار کمی کربن (حدود ۲ درصد) است. سوابق تاریخی به اولین توسعه آن در انگلستان در قرن نوزدهم اشاره دارد، اما به طور گسترده اعتقاد بر این است که توسعه کامل آن بین دهه‌های 1930 و 1970 رخ داده است. فولاد رایج ترین ماده مورد استفاده برای زیرساخت ها و ساخت و سازهای صنعتی در جهان امروز است.

فولادها بر اساس ترکیب شیمیایی خود به سه گروه اصلی فولادهای کربنی، فولادهای کم آلیاژ و فولادهای پر آلیاژ تقسیم می شوند. جزء اصلی فولاد آهن است، فلزی که در حالت خالص آن سخت تر از مس نیست. تنظیم محتوای کربن ساده ترین راه برای تغییر خواص مکانیکی فولاد است. افزودن سایر عناصر آلیاژی همچنین اجازه می دهد تا در دماهای بالاتر تلطیف شود و در نتیجه فولادی با شکل پذیری بهتر در همان سختی و استحکام ایجاد می شود. هزاران گرید فولادی منتشر شده، ثبت شده یا استاندارد در سرتاسر جهان وجود دارد که همگی دارای ترکیبات شیمیایی متفاوتی هستند. همه این انواع مختلف فولاد دارای عملیات حرارتی، ریزساختار، شرایط شکل‌دهی سرد، شکل‌ها و پوشش‌های سطحی هستند. یک مثال معروف فولاد ضد زنگ معروف است.

فولاد هوازدگی، با علامت تجاری فولاد COR-TEN و فولاد کورتن، یک آلیاژ فولادی ملایم است که برای رفع نیاز به رنگ آمیزی و ایجاد ظاهری پایدار مانند زنگ زدگی پس از چندین سال قرار گرفتن در معرض آب و هوا طراحی شده است. اولین بار در سال 1933 توسط US Steel در ایالات متحده توسعه یافت. فولادهای هوازدگی اولین و اولین مورد از شش دسته فعلی فولادهای کم آلیاژ با مقاومت بالا بودند. فولادهای هوازدگی با مقاومت خوردگی جوی 4 تا 8 برابر فولاد نرم معمولی قوی ترین فولادها در نظر گرفته می شوند. ویژگی منحصر به فرد فولادهای هوازده این است که در نتیجه قرار گرفتن در فضای باز، پتینه قهوه ای نازکی ایجاد می کنند که از نظر ظاهر، ترکیب و ساختار با سایر انواع پتینه متفاوت است. با گذشت زمان، با قرار گرفتن مداوم در معرض چرخه های خیس شدن و خشک شدن، این پتینه به رنگ نارنجی و سپس قهوه ای مایل به قرمز در می آید. پس از یک سال قرار گرفتن در معرض، به ویژه در محیط های شهری، پتینه به رنگ قهوه ای تیره در می آید.